Hoofd, hart en veiligheid

Vele, vele mensen binnen de wereld van het immateriële hoor ik spreken over de reis die we zouden moeten maken van hoofd naar hart. Wat is dat in hemelsnaam voor pelgrimage ? Is dit echt een logisch gevolg op het volgen van een aanbod, een cursus of workshop en hoe zou dat er dan precies helemaal uit moeten zien ? Wat zou ik daarvoor moeten doen en wat brengt dat mij concreet om af te dalen ?

De belangrijkste vraag die we onszelf vooraf dienen te stellen in dit verband is of en hoe we op dit specifieke moment in ons lichaam aanwezig zijn en waarom dit eigenlijk zo is.

Ons lijf is een magnifiek instrument dat altijd voor ons beschikbaar is en ons zelden zomaar laat zitten. It keeps the score. Waarmee ik zoveel bedoel als dat ons dierbare lichaam nooit ofte nimmer zal vergeten. Het kan trauma voor ons verstoppen en bepaalde fysieke processen onderdrukken, maar vergeten zal het het nooit. Het zal deze gevoelige informatie nooit zonder reden loslaten en het bewaart ieder miniem detail zorgvuldig voor ons, tot het moment dat wij volledig bereid en veilig genoeg zijn om dit aan te gaan.

Wanneer je je misschien begeeft op het pad van zelfontwikkeling of schaduwwerk, is het evident dat je langzaamaan stap voor stap zult gaan ontdekken dat het leven vol verrassingen zit en je van alles in jouw lijf gaat ontmoeten. Ook en vooral de zaken waarvan je het bestaan al lang vergeten was. De deksel van jouw spreekwoordelijke doos van Pandora wordt een fractie van zijn plek gelicht en zo heb je de volgende uitdaging alweer te pakken.

Hiermee heb je meteen een antwoord op de vraag waarom je die bewuste reis van hoofd naar hart tot nu toe maar (onbewust) uitstelde of totaal negeerde. Het is simpelweg nooit veilig genoeg geweest voor je om eraan te beginnen.

Wanneer we stukje bij beetje beginnen met clearen AKA accepteren van datgene dat tot voor kort nog zo spannend leek, merken we dat de mogelijkheden eindeloos zijn en niets eigenlijk is zoals we het van te voren verwachtten. Er treedt verzachting en ontspanning op daar waar we voorheen nog vastzaten in het oude, ogenschijnlijk onwrikbare deel in ons.

In de ruimte van het compassievolle hart is er weinig dat zich uiteindelijk niet door ons zal laten omarmen. Omdat we dat wat we tegenkomen in ons bewustzijn clearen en accepteren, voelt alles zich uitgenodigd te verschijnen zoals het werkelijk is. Hierdoor ontstaat een subtiel en gedragen gevoel van veiligheid. Alle cellen in je lijf zullen dit feilloos herkennen en hierop reageren door zich te ontspannen.

Stapje voor stapje raken we meer en meer thuis in ons lijf en leren we haar haarfijn aanvoelen. We leren haar taal te spreken en ontwikkelen het vermogen om onvoorwaardelijk naar haar te luisteren. Vrij van oordelen of dwingelandij. Het hoofd hebben we lief voor dat wat het is, een handige hulp in onze gereedschapskist. Niet langer enkel en alleen een bondgenoot of een toevluchtsoord in tijden van nood.